Uitersten in Diessen (1 mei 2016)

De Doelenstraat is een gevaarlijke straat. Vooral het stukje tussen de molen en de rotonde. Hoeveel meter zal het zijn? Een paar honderd? Het zijn gevaarlijke meters. Niet zo zeer voor bezadigd volk. Dan denk je onwillekeurig aan opa’s zonder kleinkinderen, aan gepasseerde hulpbisschoppen, aan neofieten in de kring van Kempische schrijvers, aan aow-trekkers en mensen die genieten van een  pensioentje. En maar zeuren dat het steeds minder waard wordt. Eerst kon ik er tien eieren van kopen, nou nog een doosje van zes. Dat geklaag verstomde deze week ineens, in Beek dan toch. Een verschrikkelijk ongeluk werd trending topic. Voor digibeten: Wanneer op sociale media in korte tijd veelvuldig over een bepaald onderwerp wordt gesproken, is er sprake van een trending topic.
De Doelenstraat blijkt gevaarlijk voor tieners vooral als ze in groepen acteren. En wat doen de meeste jongeren tussen 13 en 16 jaar? Juist: samentroepen, hangen en aan elkaar friemelen. Dat is niks bijzonders, het wordt pas zorgelijk als ze het niet doen.
De Doelenstraat een gevaarlijke weg? Jij zegt het: In 17 jaar vonden daar twee tieners hun fysiek einde. Twee doden op 200 meter, dat is gemiddeld: één dode, iedere 100 meter, elke 8 jaar.

Meer dan genoeg over Beek, op naar Diessen. Diessen, een dorp van uitersten. Van talloos veel hartelijke mensen en een handje vol kortzichtige domkoppen. Aan de goede kant van de scheidslijn vind je de mensen die een postbezorger verraste toen die Sara zag. In haar wijk, deur voor deur, versierde brievenbussen en ballonnen die dansten in de wind. Ze kreeg doosjes Merci, zakken drop en kaarten met gelukwensen. Veel kaarten, meer dan met oud en nieuw, maar liefst 238 stuks. Dan sta je toch perplex: zoveel waardering, zoveel hartelijkheid, zeg maar warme genegenheid.

Die genegenheid viel ook de ouders van Susane ten deel. Diessen ging rond het Pakistaanse gezin staan toen hun kind, 13 jaar jong, begraven moest worden. Mensen startte een crowdfundingsactie en hielpen bij het regelen van de uitvaart. Nood verbindt. Mij ontroert dat. In Diessen werd vorige maand de tegenstelling opgeheven tussen zij en wij, tussen eigen en vreemd, tussen geboren Diessenaren en asielzoekers. Deze Pakistani willen erbij horen; nee, ze horen erbij, ze doen veel vrijwilligerswerk.

Aan de verkeerde kant van de streep staat de organisatie van Dance Forest. Dat hun affiche smakeloos is, á la. Ik zie een driekoppige brulaap met een stinkstokske in de linkerhoek van zijn bakkes. Ik zie een woeste tronie waar je een hartverzakking van krijgt en overleef je die, dan word je stokdoof van de decibellen die geproduceerd worden. Muziek voor de liefhebber. Herrie, tering herrie hoor je te zeggen, voor mensen die de politie bellen of het niet wat zachter kan.
Lui van Dance Forest zijn mensen zonder historisch besef. Kun je mensen dat gebrek, want dat is het, kwalijk nemen? En de vergunningverstrekker speelt die geen bedenkelijke rol?

Wie organiseert op 4 mei een vrolijk festival? Nergens in Nederland gebeurt dat, behalve in Diessen en in Woudrichem, nog zo’n Brabants gat waar een stel nitwits het voor het zeggen heeft.
5 mei gaat de vlag uit voor het Bevrijdingsfeest.
4 mei gaat hij half stok. Dan herdenken wij in ons Goede Vaderland de slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog. Oorverdovende stilte tussen 20:00 uur en 20.02 uur. Dat is geen verplicht nummer, dat is een heilige plicht. Dankzij de mensen die hun leven gaven, kunnen ze in Diessen, in alle vrijheid, festivals organiseren. Laat het besef doordringen dat je op de schouders van die mensen staat. Sta daar eens bij stil. Respecteer 4 mei, ga uit je dak op de vijfde.

De onwetenden beschimpen heeft geen enkele zin, meelij krijgen des te meer.