Reünie (17 april 2016)

Vorige week werd mijn aandacht getrokken door een berichtje op Facebook. ‘Oude Dijk 100 jaar’ stond er boven het bericht. De oud-leerlingen en docenten van zowel de huidige Jozef Mavo als van de  vroegere HAVO afdeling en de Pedagogische Academie worden van harte uitgenodigd om zich aan te melden voor de reünie. Bij het lezen van zo’n berichtje gaan je gedachten automatisch weer terug naar de tijd die je op die school hebt doorgebracht. In mijn geval zo’n 37 jaar geleden alweer. Ik volgde daar toen de HAVO top; de 4e en 5e van de HAVO als logisch gevolg op een afgeronde MAVO opleiding.

En meteen zie ik in mijn gedachten weer het oude gebouw met al zijn hoeken en kanten en ruik ik weer de boenwas van de altijd poetsende werknonnekes. Dat waren veruit de vriendelijkste nonnen; degenen die voor de klas stonden (- jaja ik had een non voor Frans en een non voor geschiedenis) waren norsig en verbitterd. Verder was het voor mij een grote overgang van de knusse Aloysius MAVO. Zo deden we daar met 82 man ons eindexamen en kende iedereen elkaar. Op de Oude Dijk liepen wel heel veel mensen rond; de mensen van de PA die zich ver verheven voelden boven de Havisten, een heel bataljon aan docenten; een waar gekrioel in mijn beleving. Het allerleukste vond ik de bakker tegenover de school die heerlijke Parijse bollen had. En de kloostertuin waar je de buitengymlessen had. Heerlijk; bijna altijd buiten gym! Weinig reden bedenk ik mezelf om naar de reünie te gaan. En toch heb ik me aangemeld. Gewoon om eens te kijken hoe het iedereen vergaan is. En of de toffe docenten er ook nog zijn. Vaak levert dat verrassingen op. Ik vertel graag zo’n verrassing:

Zo’n 20 jaar geleden alweer hadden we een reünie van die knusse Aloysius MAVO. En dan nog wel van ons examenjaar; een overzichtelijk groepje van een kleine 100 man: leerlingen en docenten. Onze gouwe ouwe conciërge mocht het helaas niet meer meemaken; hij overleed kort voor de reünie. Aangekomen bij de feestlocatie (want een feest werd het zeker) was iedereen in een opperbeste stemming. Al bij binnenkomst vlogen de bijnamen over en weer en kwamen de herinneringen aan de buitenlandse reizen weer naar boven. Docenten (ondertussen iets ouder en grijzer) wisten zich ook nog feilloos allerlei dingen te herinneren.

De organisatie opende op een ludieke manier de reünie. Er werd een soort presentielijst voorgelezen waarna je op het podium je naamplaatje opgespeld kreeg. Iedereen had jou dan weer gezien en de juiste naam bij het juiste gezicht te pakken. Op alfabet werd de lijst afgewerkt. Nu zaten er in onze klas 3 personen met achternaam van Iersel: Ad, Johan en ikzelf Rianne dus. Dezelfde Johan en ik wonen nu beiden in Hilvarenbeek en komen elkaar regelmatig tegen. Maar dat terzijde. Bij de I aanbeland zei de presentator: Ad van Iersel; die heb ik nog niet gezien. Dat werd ook beaamd door de hele groep. Tot er een stem uit de achterste rij klonk die zei: “Ik ben er wel!” En daar liep hij het podium op: Adje; altijd verlegen, stil en onzeker. Gehuld in afdankertjes van zijn oudere broers. Waar overigens niemand moeilijk over deed want Adje kwam nu eenmaal uit een groot gezin. En zie de Ad van nu: Op een prettige manier zelfverzekerd, keurig gekleed en met opgeheven hoofd. Ik kan u vertellen: Dat was de verrassing van de avond. En stiekem deed het ieder van ons goed dat Adje Ad geworden was. Op zijn eigen manier. Toen mocht en nu mag hij er zijn. Zelf vertelde hij dat ‘m dat zo goed had gedaan in al die jaren op de MAVO. Dat hij er gewoon bijhoorde: Mocht zijn wie hij was.

En juist daarom ga ik wel naar de reünie van de Oude Dijk; op zoek naar weer zo’n mooi succesverhaal!