Nieuwjaarsbrief (1 januari 2017)

In Vlaanderen is het voorlezen van een nieuwjaarsbrief nog steeds de innig gekoesterde opmaat tot het nieuwe jaar, een traditie die overigens ook in Nederland bestaan heeft, maar om onverklaarbare redenen ons ontvallen is. Niettemin ben ik van mening dat de nieuwjaarsbrief in Nederland een wedergeboorte verdient. Ziehier mijn eerste goede voornemen voor 2017.

Ik zie het Vlaamse gebeuren nog vóór me. Op de middag van nieuwjaarsdag komt het neefje bij oom en tante om hen – in versvorm en op rijm – zijn liefste wensen aan te bieden.  Zodra hij stamelend en stotterend zijn door de schooljuf geschreven vers had opgezegd, wachtte hij met gulzige handen op de dikverdiende beloning. Die van de tante kwam het eerst: een dikke, natte kus. De nonkel deed er langer over. Hij deed een greep in zijn portemonnee en diepte daaruit de gewenste duit. Was het neefje tevens petekind, dan bestond de royale beloning steevast uit een briefje van 100 frank.

En wat las het neefje zoal voor? Bijvoorbeeld dit:

Liefste pépé en mémé,
De eerste dag van het vorig jaar
herinner ik mij nog heel klaar,
ik ben toen vóór u gaan staan
en bood u mijn beste wensen aan.

Eerlijk gezegd, als ik zo’n tekst moest voorlezen zou ik ook gaan stammelen en stottelen. Nee, een stoffige nieuwjaarsbrief  als deze wil ik hier niet voordragen. Dat moet beter.

De Vlaamse Nieuwjaarsbrief vangt traditioneel aan met: Liefste …

Nee, zo kan ik niet aanheffen. De doelgroep zou veel te klein zijn. Een gesproken vers van vijf minuten verdient een ruimer publiek dan die enkele eenling die zich met de eretitel ‘liefste’ mag smukken.

Met instemming van de luisteraar begin ik liever met: Lieve …

Maar daarmee bots ik op een nieuw obstakel: Lieve wie? Lieve dames aan deze tafel? Maar daar doe ik de beide heren in deze ruimte tekort mee, en hoeveel andere medeluisteraars evenzeer?

Dan maar: Beste …

Dat vind ik zo’n cliché. Bovendien, ‘Beste …’ is wel iets te hoog gegrepen voor mij, ik heb liever van doen met een mindere versie , 1. 0 bijvoorbeeld, die doet niet zo moeilijk. Dan zit er dus maar één ding op. Ik sla aanhef en begin van de brief over en stoom meteen door naar de kern van mijn blijde boodschap, en die luidt:

Neem jezelf voor, optimistisch de toekomst in te kijken.
Mocht aan het einde van dit jaar onverhoopt blijken
dat je de verwachtingen alsnog te hoog hebt ingeschat,
dan heb je toch, zij het even, het ‘feel good’- gevoel gehad.

Zalig Nieuwjaar!