Gewoon doen! (18 oktober 2015)

Kennen we niet allemaal zo’n situatie? Dichtbij in gezin of familie, op het werk of tijdens een cursus, lopend, op de fiets of te voet.

Zelf had ik deze week weer 2 van die momenten. Ik deel ze graag met jullie en denk dat ze heel herkenbaar zijn.

Het 1e moment was op een doodgewone donderdag. Een goede kennis schildert en beeldhouwt werkelijk prachtig. Regelmatig zie ik op social media en in de regionale bladen werk van haar voorbij komen. Het mooie is dat zij zich, naast haar creatieve bezigheden, ook inzet voor een stichting die goed werk in een township in Zuid-Afrika ondersteunt. Haar schilderijen -voornamelijk mandala’s- en beeldhouwwerken zijn te koop. De helft van de opbrengst van ieder verkocht object gaat naar de stichting. Nu heeft ze recent prachtige fotokaarten gemaakt van haar kunstwerken. Al wekenlang denk ik: Prachtig! En op die donderdag dacht ik: Ik ga het doen; gewoon doen! En ik kocht een aantal van haar mooiste fotokaarten. Niet denken: “Normaal gesproken betaal ik iets minder voor 1 kaart.” En ook niet denken: “Ach degene die hem krijgt gooit hem toch weg.” En al helemaal niet denken: “Een kaartje sturen dat doet toch niemand meer.” Want ik ben wel van het kaartjes sturen. Ook daarvoor geldt: Gewoon doen!

Het 2e moment was op een doodgewone dinsdag op mijn werk. Een collega had een verbeteridee met mij besproken. Ik  spoorde haar aan dat met de rest van het team in een werkoverleg te delen. Ook gaf ik haar nog wat tips en trucs om goed beslagen ten ijs te komen en vol goede moed gingen we richting werkoverleg. Mijn collega bracht op een rustige en duidelijke manier haar verbeteridee onder de aandacht. Ook vertelde ze erbij dat de afdelingsleiding al groen licht had gegeven om met de nieuwe werkwijze van start te gaan. Verder deed zij een oproep aan iedereen om waar nodig feedback te geven op haar idee. En u raadt het al: Daar waren ze de beren op de weg. De “ja maars” waren niet van de lucht en er werd van alles bij gehaald om het idee neer te sabelen en ongedaan te maken. Rustig weerlegde mijn collega en ik alle bezwaren. Toen de gemoederen weer tot rust gekomen waren was ook hier de conclusie: Laten we het gewoon maar gaan doen! En dan pas ga je ervaren. Dan pas raak je in gesprek en kom je tot verandering en oplossing.

Is het zo niet met heel veel dingen in het leven, in ons dagelijkse leven?  Eigen mening mag, even over nadenken ook maar vaak, heel vaak is en blijft het een kwestie van doen; gewoon doen! Laten we het wat vaker gewoon doen: Een kaartje sturen, even langsgaan voor een kopje koffie,  een vriendelijk woord, een helpende hand, een luisterend oor.

Thuis, op het werk, op straat of in onze omgeving. De wereld wordt er een stuk mooier door.

Gewoon doen; afgesproken?